κείμενο από έναν ποδηλάτη, με αφορμή την πανελλαδική ποδηλατοπορεία της 9ης Μαΐου 2010..
Βγήκα από το σπίτι. Ξεκίνησα το πετάλι. Κατηφόρισα τη Βουλιαγμένης. Το βλέμμα άστραψε... Ποδήλατα ξαφνικά. Από παντού. Φανάρι, εκτός από το Dan ένα Καναδό φωτογράφο και μια φίλη, ποδηλάτες στην ουρά! Είμαι στην Ολλανδία; Όχι, Αθήνα. Μια στιγμή από 3, γίναμε 7, γίναμε 10... "Πάμε όλοι μαζί" έβγαλα φωνή. Χωρίς σκέψη, χωρίς σχέδιο, οδηγώ μια προσυγκέντρωση. Αυθόρμητη, γέννημα της στιγμής. Όπως το κίνημα του ποδηλάτου στην Αθήνα. Πηγαίο.
Διασταύρωση με Αμαλίας, ήρθανε και άλλοι. Οι 10 έγιναν 13.. Φωνή μου..."Πάμε από την Πλάκα"... Μουσική. Ένα ηχειάκι στο ποδήλατο, στερεωμένο, παίζει ωραίες μουσικές. Κυριακάτικες. Αγία Αικατερίνη, Πλάκα. Χαρά. Κοπέλα με ένα κόκκινο σπαστό, προστέθηκε μαζί μας... "Έλα και εσύ". Τουρίστες και περίοικοι, χαμογελούν. Παραμερίζουν να περάσει το μικρό αναπάντεχα σχεδιασμένο ρυάκι από ποδήλατα. Πολύχρωμο σύνολο. Πολιτισμένο σύνολο.
Καπνικαρέα. Ο Μιχαήλ. Περιμένει. Γελά! "Που τους μάζεψες όλους αυτούς;" Γίνεται και αυτός ένα με τη μάζα. Αιόλου, στενά, πεζόδρομος. Από τα στενά σκάνε και άλλα ποδήλατα. Σταδίου, Ομόνοια. Τα "ποδηλατικά" ρυάκια, άλλα από την Πανεπιστημίου, άλλα από την Αθηνάς, εμείς... Γινόμαστε ένα. "Πάτε πορεία;" Ναι. Μια φωνή όλοι μαζί. Ομάδα. Σύνολο. Ένωση. Πατησίων. Μέσα μου ξέρω. Η ποδηλατοπορεία θα είναι τρανταχτή. Ήδη φαίνεται!
